Laatste dag

Na een rustige donderdag en vrijdag in Orlando te hebben doorgebracht besluiten we op zaterdag ochtend nog een leuk tochtje te maken naar de westkust van Florida. Een erg mooi gebied is te vinden bij Crystal River. Daar ligt ook een vliegveldje. Dat blijkt echter op minder dan een half uur vliegen van Orlando North te zijn, dus zoeken we een veldje wat noordelijker, zodat we allebei nog wat te vliegen hebben. Het wordt George T. Lewis op Cedar Key.

Na de take-off klim ik boven de wolkenbasis en blijf op zo’n 3200 voet vliegen. Pas bij de kust komt de grond goed in zicht en een mijl of 15 voor het eiland daal ik door wat flarden bewolking naar 1400 voet. De baan van het vliegveld krijgen we pas laat in zicht. We nemen de windrichting nog even door en kiezen een landingsrichting en Sietse roept op de unicom onze positie en meldt wat we van plan zijn. We krijgen onverwacht antwoord van een dame die vraagt of we vervoer naar het centrum willen. Ik geef aan dat we dat graag willen en of ze een taxi kan regelen; wat blijkt: ze is de taxi. We eten een lekkere Crab-cake sandwich en laten ons om 12:00 weer naar het vliegveld brengen. We kijken nog een goed naar de windvaan, die duidelijk betere tijden heeft gekend. Dat geldt trouwens ook voor de landingsbaan; het asfalt heeft het hier duidelijk verloren van het onkruid. Alleen op de rechterkant van de baan kan nog ongehinderd worden opgestegen. Maar voor een Cessna ruim voldoende. Sietse zet ons na een drie kwartier vliegen voor de laatste keer neer op Orlando North. We parkeren de kist en sluiten af.

Cockpit selvie

Approach Cedar Key

Blown Windsock

Runway Cedar Key

Tijdens het inpakken van de koffers krijg ik een mail van de verhuurder; de volgende huurder heeft een tablet in de kist gevonden. Hij zal die in de kist laten als hij klaar is met vliegen. Het blijkt de iPad van Sietse te zijn. Opeens krijgen we haast, we moeten dus eerst naar Orlando North en dan gelijk door naar Orlando International voor de vlucht terug naar huis. Dat blijkt gelukkig allemaal goed te doen en we zijn ruim op tijd voor de thuisreis. Een kwartiertje na de geplande tijd worden we van de gate geduwd om naar de baan te taxiën; maar na twintig meter worden we weer naar de gate gereden. Er blijkt een hele familie ziek geworden. Ze gaan nadat ze door medisch personeel zijn onderzocht allemaal van boord en is het grond personeel in het ruim op zoek naar de koffers van deze familie. Dit zorgt uiteindelijk voor bijna twee uur vertraging. Daardoor wordt onze overstap in Dublin wel heel erg krap. Na 8 uur vliegen staan we dan op Dublin en wordt het een race naar de volgende gate. Die bereiken we terwijl het boarden al aan de gang is. Het is echter nog maar de vraag of onze koffers deze snelle overstap ook gehaald hebben. En algauw blijkt op Amsterdam dat dat niet zo is. We vullen een vermissingsformulier in en mijn koffer wordt de volgende ochtend door een koerier thuis bezorgd. Die van Sietse volgt ‘s avonds en zo hebben we alles weer compleet.

Al met al kijken we terug op een zeer geslaagde trip naar Florida en een geslaagde missie om als “piloten-pelgrims” naar de heilige gronden van de Outer Banks te vliegen.

Terug naar Orlando

Vanuit First Flight Airfield vliegt Sietse ons naar Lumberton, waar de tanks van ons vliegtuig weer gevuld worden. In de FBO kunnen we wat drinken en een snack krijgen, we willen geen tijd verliezen om uitgebreid te gaan lunchen. We willen vandaag zover mogelijk terug komen, zodat we morgen voor de onweersbuien terug in Orlando zijn.

Refueling at Lumberton

Ook op Lumberton maken we gretig gebruik van de wifi om de updates van weer en andere informatie binnen te halen op de iPads. Zoals het er naar uitziet moet Savannah, onze volgende stop en overnachting, haalbaar zijn. Tussen de wolken met voldoende grondzicht vlieg ik naar Savannah. We krijgen vlak voor de landing koers instructies, zodat we netjes achter de landende MD80 van Delta naar de landingsbaan kunnen vliegen. Even opletten dat we geen last krijgen van de wake-turbulence van de relatief grote kist voor ons. En achter ons wordt de volgende Cessna naar de baan geleid.

Enrouteto Savannah

Final approach to Savannah

Op Savannah zijn twee FBO’s beschikbaar en middels de ine-mine-mutte methode kies ik voor Sheltair. We krijgen taxi instructies naar de apron en daar staat de marshaller alweer op ons te wachten. Het is hier een soort valet-parking: zet je vliegtuig voor de deur, pak je tassen eruit en de medewerkers zorgen ervoor dat je toestel netjes geparkeerd wordt en indien nodig getankt wordt. Ook word het toestel met touwen vast gezet, zodat de wind er geen vat op heeft.

Parked at Savannah

We krijgen weer een auto mee, dit keer gewoon huren. Voor 53 dollar zitten we in een Chevrolet Captiva. Ook wordt ons de route naar een hotel uitgelegd en algauw zijn we ingechecked in de Comfort Inn en zoeken we naar een restaurant voor een lekker dinner. Het wordt Sawa, een Japans restaurant waar alle Aziatische gerechten samen te lijken komen. Onze ober is blijkbaar nog lerende, want hij wordt bijgestaan door een mentor die elke keer netjes herhaalt wat er heen en weer gezegd wordt.

Het weer is de volgende ochtend te slecht om op te stijgen en we nemen alle tijd voor het ontbijt en inpakken. Regelmatig kijken we naar de “nieuwste” weerberichten, maar we verversen vaker dan de weerberichten ge-update worden… Helaas zit er weinig schot in de zaak; de bewolking hangt veel te laag om veilig tussen alle antennes en ander obstakels weg te komen. Na een tijdje denk ik te zien dat het buiten wat lichter wordt en ik besluit de verkeerstoren te bellen om te overleggen wat onze opties zijn. De verkeersleider geeft aan dat de bewolking op 1200 voet zit en dat ze voor VFR verkeer (op zicht vliegen) open zijn. Er zit alleen nog wel een band lagere bewolking op onze route, maar die lijkt ook langzaam omhoog te kruipen.

Sietse en ik besluiten te vertrekken en voorlopig laag onder de bewolking door te vliegen. Het zicht is zo’n tien kilometer, dus zouden we obstakels op tijd moeten zien aankomen. Na ongeveer een half uur vliegen wordt de wolken basis wel erg laag. We kijken elkaar aan en besluiten door een klein gaatje omhoog te klimmen en boven de bewolking te gaan vliegen. Daar blijkt het zicht perfect! Clear skies en mijlen zicht. Het is alleen hopen op een stukje waar we weer veilig onder de bewolking kunnen dalen, maar voorlopig gaat dit goed.

Above the clouds

Na een uurtje vliegen zie ik af en toe een donker stukje in de bewolking onder ons. Het blijken gaten te zijn, waardoor we de grond kunnen waarnemen. Sietse wijst op een wat groter gat links van ons en we zakken daardoor tot 1500 voet. Daar kunnen we prima onder de wolken door blijven vliegen en toch hoog genoeg voor de enorme antennes die in sommige gevallen wel tot 2000 voet reiken. Ze zijn allemaal prima te zien en ook worden we er door onze navigatie programmatuur op gewezen.

Zonder problemen zet Sietse ons in Ocala aan de grond. Tijd voor een hamburger en wat te drinken. Ondertussen bedenk ik me dat het privé veld van John Travolta hier ergens in de buurt moet liggen; na wat googelen zien we dat het slechts 11 kilometer naar het noord-oosten ligt; een leuke omweg voor het laatste stukje vliegen.

Private airplane parking - John's 707

Na een krap uurtje land ik op Orlando North Airfield; waar de medewerkers van Van Anda Aviation al klaar staan om de kist vol te tanken en ons te helpen met parkeren. De verhalen worden uitgewisseld en ook geven wij ze de tankbonnen van onderweg, zodat die van de huurprijs afgetrokken kunnen worden. Een vliegtuig huur je meestal inclusief brandstof en als je zelf tankt, dan krijg je dat -voor de prijs van de thuis basis- weer terug. Heb je goedkoper getankt, voordeel, heb je duurder getankt, nadeel.

Terug in het hotel worden de foto’s gauw op de laptop gezet en kunnen we terug kijken op een serie zeer geslaagde vluchten. Alles is volgens plan verlopen, ondanks dat het weer soms roet in het eten dreigde te gooien.

Naar First Flight Airfield.

Op maandag hebben we de wekker vroeg gezet; we willen op tijd op het vliegveld zijn om de kist naar onze eerste bestemming te sturen. We hebben op aanraden van onze instructeur voor Jekyll Island gekozen. Dat schijnt een erg mooi eiland te zijn, tegen de oostkust van Amerika en net over de grens met Georgia. Om 10 over 10 start Sietse de motor van de N671MA om het eerste stuk te vliegen. Ik doe de radio en via verschillende luchtverkeersleiders worden we op onze route begeleid. Na ruim anderhalf uur staan we weer aan de grond.

Parked Jekyll Island

We kunnen hier naar het toilet en via de beschikbare Wifi de laatste updates voor het weer en NOTAMs binnenhalen. Zowel Sietse als ik hebben het navigatie pakket Skydemon op onze iPad staan waarop tijdens de vlucht alle informatie over de route, het weer en NOTAMs beschikbaar is. We missen de Garmin G1000 glass cockpit helemaal niet zo. We hebben onze eigen glass cockpit mee!

Glass Cockpit

Nu is het aan mij om ons naar Charleston executive te vliegen. Sietse onderhoud het radiocontact met de verschillende verkeersleiders onderweg.

Op Charleston parkeren we de kist voor de lunch. Nadat we door de marshaller naar de juiste plek zijn gedirigeerd vragen we bij de FBO waar we het beste een hapje kunnen eten . We krijgen verschillende route beschrijvingen mee; en ook een auto waarmee we de restaurants kunnen bereiken. Het wordt een prachtige Dodge Charger en Sietse kruipt grijnzend achter het stuur. Na een pizza weer terug naar het veld en stappen we weer in ons toestel. Tanken is nog niet nodig; we hebben ruim voldoende aan boord om Cape Fear te halen.

Weather update

Parking Charleston Exec

Het derde en laatste stukje van die dag is voor Sietse. We vliegen van Charleston naar Cape Fear, daar zullen we gaan overnachten. Dit stuk van de route leidt ons langs de schitterende oost kust van de VS. We zien onderweg veel eilandjes, bossen, moerassen en prachtige huizen die soms aan het strand gebouwd zijn.

Op Cape Fear gooien we gelijk de beide tanks van de Cessna vol; het zal gaan regenen vannacht en waar brandstof zit kan geen condens ontstaan. Water in de tanks wil je onderweg zeker niet hebben. En daarnaast hebben we morgen een lange vliegdag op het programma staan dus kan het geen kwaad extra reserves bij ons te hebben.

In het FBO gebouw vraagt de eigenaar (een voormalige Airforce One piloot) hoelaat we denken de volgende dag te willen vertrekken we geven aan dat dat rond 9 uur à half 10 zal zijn. Vervolgens geeft hij ons de sleutels van een nogal uit de kluiten gegroeide Lincoln Navigator met acht stoelen en beschrijft de mooie plekjes en goede restaurants van het eiland. In het hotel even opgefrist en daarna na Dead End Fish Factory waar we ons tegoed hebben gedaan aan een lekker biertje en een gegrilde snapper.

Enroute Cape Fear

Parked for the night at Cape Fear

De volgende ochtend worden we vroeg wakker; het regent pijpestelen. De weerberichten geven aan dat het regengebied voorlopig nog wel zal blijven hangen. We besluiten naar het veld te gaan en daar te bekijken of het vliegbaar is. De bewolking hangt er hoog en een beetje regen is niet echt een probleem. Meestal is het zicht in de regen stukken minder, maar ook dat viel erg mee. We besluiten te vertrekken en na een half uur vliegen wordt het droog; het viel erg mee. We worden al vrij vroeg ingelicht over de te nemen route de militaire gebieden waar we onderdoor wilden vliegen blijken actief en we worden er omheen geleid. We moeten nog wel even zoeken op de kaart waar het reporting point is. Nadat we die gevonden hadden konden we onze route aanpassen zodat we om de oefen gebieden heen vlogen. Na ruim twee uur vliegen kwamen de Outer banks in zicht. De landingsbaan zelf ligt achter de bomen, die zag ik pas later verschijnen. Met flink wat turbulentie op final zet ik het toestel neer op wat ik inmiddels al heilige grond ben gaan noemen. We parkeren de kist en lopen naar het gebouwtje dat door AOPA is neergezet. Er is een pilot’s facility waar computers staan. Wat je daar verder mee kan doen weet ik niet, want ze hadden geen internet. Alleen een printer waarop je een certificaat kon afdrukken. Helaas deed de printer het niet…

Rain from Cape Fear to First Flight

Final for First Flight

The Pilot's facility

We lopen naar de plek waar het monument staat en vandaar naar de rails vanwaar de Wright Flyer de eerste meters maakte. Alles staat met grote gedenk stenen aangegeven en er is een museum waar iemand de eerste vliegpogingen staat toe te lichten. We lopen weer om het grote monument heen naar de kist, we spreken af dat we na de start nog even een rondje om het monument maken en dan enroute naar Lumberton. We hebben nog twee lange vluchten voor de boeg.

Low pass bij de Nasa

Op zaterdag hebben we het rustig aan gedaan; ‘s Middags de velden bekeken voor onze trip naar First Flight Airfield en een voorlopige route bepaald.

‘s Avonds na een heerlijke sushi maaltijd bij het voor ons inmiddels bekende Seito, een film gezien, de tweede alweer deze vakantie. Deze keer was het Lucy; een aanrader.

Sushi
Zondag begon voor mij vroeg met een rondje hardlopen; met 14,7km op weg naar de 15 die ik straks in november ga lopen in Berg en Dal.
Daarna douchen en eten en dan gauw naar het vliegveld waar Sietse en ik vandaag onze eerste trip gaan beginnen. Vandaag willen we weer even bij de Nasa langs en dan een burger eten op Merritt Island, ten zuiden van Cape Canaveral.
De kist staat netjes getankt op ons te wachten en na de checks ga ik op de linkerstoel zitten om ons langs Orlando naar de Oost kust te vliegen.
De verkeersleiding houdt ons op onze route en geeft zo af en toe informatie over andere vliegtuigen.
Na ongeveer een half uurtje vliegen komt de landingsbaan van de space shuttle in zicht en begin ik aan de daling, om vervolgens op een paar meter hoogte over de baan te vliegen. Aan het eind weer de neus omhoog en nog een klein kwartiertje doorvliegen naar Merritt Island. Daar krijgen we voor $15 een auto mee en zoeken we een plek waar we een burger kunnen eten.
Om 13:20 start Sietse de motor voor de terugvlucht en stuurt ons naar het noorden, waar we nogmaals vlak boven de baan van de Nasa een Low Pass maken. Vervolgens linksaf naar het westen en algauw worden we door Orlando Approach losgelaten voor een landing op “ons” North Orlando Airfield.
Op de terugweg nog even wat kleine boodschappen gedaan en dan gauw naar het hotel, waar we de voorbereiding voor de vluchten van de komende drie dagen gaan doen.

Nasa TTS

SAB

Heenreis en Checkout

Op donderdagochtend zijn Sietse en ik rond half acht op Schiphol. We vertrekken met een AerLingus vlucht van 09:25 naar
Dublin, om van daaruit verder te vliegen naar Orlando.

Helaas heeft de vlucht naar Dublin een half uur vertraging. Maar omdat we op Dublin ongeveer vier uur overstaptijd
hebben kunnen we toch op Dublin op ons gemak lunchen en nog even door de terminal lopen.
De vlucht naar Orlando start op tijd, maar de Captain meldt algauw dat we in verband met een sterke jetstream tegen, een
behoorlijk stuk noordelijker om zullen vliegen, waardoor de vlucht zo’n 9 uur gaat duren.

Bx5kgEmCQAAi0zY

 

Ik geniet van de Wifi aan boord en kan daardoor onderweg via FlightRadar en Sietse z’n GPS de hele vlucht goed volgen
en zie boven de Atlantische oceaan dat we door een andere vlucht van Lufthansa ingehaald gaan worden. Zo voelt het toch
wat meer betrokken dan wanneer je je alleen van A naar B laat vliegen.

 

Ingehaald

Op Orlando hebben Sietse en ik bijna gelijktijdig onze koffers te pakken en na enkele upgrades naar Dodges, Porches en
andere sportwagens te hebben afgewezen, kunnen we in onze huurauto stappen; een grote Chrysler.

Chrysler
Via het Thaise restaurant en de supermarkt naar het hotel en na een lange dag is het makkelijk om in slaap te vallen.

De volgende dag is het bijtijds opstaan en na de koffie en een broodje in de auto naar North Orlando Airpark, waar we
om 13:00 uur een afspraak hebben met Kyle die ons namens de verhuurder zal uitchecken op de Cessna die we deze vakantie
willen gaan huren.
Omdat we een uurtje moeten rijden naar het veld en we niet weten of het druk zal zijn onderweg vertrekken we op tijd en
zijn we veel te vroeg (12:00) op het vliegveld. Mooi de tijd om er rond te lopen en foto’s te maken.
Kyle is er om 12:30 en na wat papierwerk zitten we om 13:15 in de kist en gaat Sietse laten zien dat hij een Cessna kan
vliegen. Kyle is erg relaxed en na een aantal landingen vind hij het wel mooi en mag ik laten zien dat ik kan vliegen.
In principe wil hij alleen wat landingen zien, maar ik wil graag ook nog even “spelen” en ga even heel langzaam vliegen
en laat een stall zien. Vervolgens drie landingen en dat is voor Kyle alweer genoeg om ons de kist toe te vertrouwen.

Tiedown

We vragen Kyle waar we een lekkere burger kunnen krijgen en rijden naar Apopka om bij Porky’s BBQ een heerlijk broodje
vlees te nuttigen en ons te trakteren op een landingsbiertje. Ik raak in gesprek met de kok en al gauw wisselen we tips
uit over het roken van vlees op de BBQ en welk hout daarvoor geschikt is.

‘s Avonds belanden we in de buurt van Universal in een Japans restaurant waar we aan de teppanyaki tafel plaatsnemen.
Voor onze neus bereidt de kok allerlei gerechten en wij zitten heerlijk te smullen. Daarna hebben we een filmpje gepakt: A walk among the tombstones.